dear mom,

We’ve been through so much together, grown together, leaned on each other, and sometimes it feels we’ve grown apart. While your childhood was marked by the country and the awareness of a huge loving family, I was raised solely in your care. You were born in a house full of family that was then thrown out into the world. I was born alone and you were alone. You were my only family and you only had memories of one.

You were my world.

Everything I am, my strength, my stubbornness, my resilience, comes from you who had no choice but to survive, who did her best with very little. Look at I’ve built mom, look at this family, the woman I’ve made a life with, the children we have raised. They are a reflection of you sacrifice. They are a reflection of what you made possible for me.

Thank you mother, thank you for giving me the strength to not just survive, but to flourish.



Αγαπημένη μου μητέρα,

Περάσαμε τόσα πολλά μαζί, μεγαλώσαμε μαζί, στηρίξαμε ο ένας τον άλλον, και μερικές φορές νιώθω πως απομακρυνθήκαμε. Ενώ τα δικά σου παιδικά χρόνια σημαδεύτηκαν από την ύπαιθρο και την αίσθηση μιας μεγάλης, αγαπημένης οικογένειας, εγώ μεγάλωσα αποκλειστικά υπό τη δική σου φροντίδα. Γεννήθηκες σε ένα σπίτι γεμάτο συγγενείς, που μετά σκορπίστηκαν στον κόσμο. Εγώ γεννήθηκα μόνος κι εσύ ήσουν μόνη. Ήσουν η μοναδική μου οικογένεια, κι εσύ είχες μόνο τις αναμνήσεις μιας οικογένειας.

Ήσουν ο κόσμος μου.

Όλα όσα είμαι—η δύναμή μου, το πείσμα μου, η αντοχή μου—προέρχονται από εσένα, που δεν είχες άλλη επιλογή από το να επιβιώσεις, που έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες με ελάχιστα μέσα. Κοίτα τι έχω χτίσει, μαμά· κοίτα αυτή την οικογένεια, τη γυναίκα με την οποία έφτιαξα τη ζωή μου, τα παιδιά που μεγαλώσαμε. Είναι ο καθρέφτης της δικής σου θυσίας. Είναι ο αντικατοπτρισμός αυτού που εσύ έκανες δυνατό για μένα.

Σε ευχαριστώ, μητέρα· σε ευχαριστώ που μου έδωσες τη δύναμη όχι απλώς να επιβιώσω, αλλά να ανθίσω.